काबुल । सोमबारको त्यो रात काबुलको ‘ओमर एडिक्सन ट्रिटमेन्ट अस्पताल’ मा रहेका सयौँ मानिसहरूका लागि एउटा नयाँ सुरुवातको सपना थियो। लागुऔषधको दलदलबाट निस्किएर सामान्य जीवनमा फर्कने कोसिस गरिरहेका २,००० भन्दा बढी बिरामीहरूका लागि त्यो अस्पताल केवल एउटा भवन मात्र थिएन, पुनर्जन्मको आशा थियो। तर, राति करिब ९ बजे आकाशबाट बर्सिएको बमले ती सबै सपनाहरूलाई एकै निमेषमा खरानी बनाइदिएको छ।
पाकिस्तानी हवाई आक्रमणले अस्पतालको ठुलो हिस्सा ध्वस्त पार्दा कम्तीमा ४०० जनाले ज्यान गुमाएका छन्। ती मृतकहरू कोही कसैका छोरा थिए, कोही बाबु, त कोही दाजुभाइ— जो भोलि सुध्रिएर घर फर्कने बाचाका साथ त्यहाँ उपचार गराइरहेका थिए। तर, उनीहरूले कहिल्यै नबिउँझने गरी आँखा चिम्लेका छन्।
अँध्यारोमा छामछाम-छुमुम र चित्कार
घटनास्थलको दृश्य निकै हृदयविदारक छ। स्थानीय टेलिभिजनहरूले सार्वजनिक गरेको भिडियोमा सुरक्षाकर्मी र स्वयंसेवकहरू टर्चको मधुरो प्रकाशमा भग्नावशेष पन्छाउँदै घाइते र मृतकहरू खोजिरहेको देखिन्छ। कतै दमकलकर्मीहरू दन्किरहेको आगो निभाउन सङ्घर्ष गरिरहेका छन् भने कतै आफन्तको खोजीमा आएका मानिसहरूको रुवाबासीले वातावरण स्तब्ध बनेको छ। २५० भन्दा बढी घाइतेहरू अहिले काबुलका विभिन्न अस्पतालमा जीवन र मृत्युको दोसाँधमा छन्।
राजनीतिक दाउपेच र निर्दोषको रगत
अफगान सरकारले यसलाई ‘मानवताविरुद्धको अपराध’ भन्दै गर्दा पाकिस्तानले भने सैन्य संरचनामा मात्र प्रहार गरेको दाबी गरेको छ। दुई देशबीचको राजनीतिक खिचातानी र ‘खुला युद्ध’ को घोषणाले अन्ततः ती निरिह नागरिकहरूको ज्यान लिएको छ, जसको यो द्वन्द्वसँग कुनै सरोकार थिएन। संयुक्त राष्ट्रसंघको सुरक्षा परिषद्ले आतंकवादको निन्दा गरिरहँदा काबुलको त्यो भग्नावशेषले भने अर्कै कथा बोलिरहेको छ।
